Шарифа Салимова

Шарифа Салимова 1951-йил 30-декабрда Тошкент вилоятининг Паркент туманида туғилган. 1958–1968-йилларда мактабда ўқиган, 1969–1974-йилларда Тошкент давлат университетининг (ҳозирги Ўзбекистон Миллий университети) журналистика факултетида таҳсил олган.

Университетни тугатгач, Ўзбекистон Телерадиокомитети қошидаги «Ватандош» радиостанциясида ишлай бошлади: аввал муҳаррир, кейин бўлим бошлиғи бўлиб, 1987-йилгача шу ерда хизмат қилди. 1989–1994-йилларда «Ўзбекистон адабиёти ва санъати» ҳафтаномаси ҳамда «Саодат» журналида бўлим бошлиғи бўлди; шу йилларда жамият муаммоларига бағишланган публитсистик мақолалари босилди.

Адабиётга 1970-йилларнинг охирида шеърлари билан кириб келди: биринчи китоби «Ҳаёт завқи» 1978-йилда чоп этилган, кейин «Менинг баҳорим» тўплами нашр қилинган. Алишер Навоийнинг 550 йиллигига бағишланган «Хизр булоғи» (1996) асари, «Гиёҳлар билан тиллашган инсон» (1997), публитсистик мақолалар китоби «Тонгга қасам» (2002) ва «Ватан суврати» (2011) китоблари унинг ижодидаги муҳим босқичлардир. Шунингдек, рус, қозоқ ва қирғиз шоирлари шеърларини ўзбекчага ўгирган, немис исломшунос-шоири Ҳадаятуллоҳ Хюбш шеърларини «Оқ атиргул» номи билан таржима қилган.

Унинг шеърлари асосида бир қанча қўшиқлар яратилган; улар орасида Юлдуз Усмонова ижросидаги қўшиқлар ҳам бор.

Салимова давлат хизматида ҳам ишлаган: 1998–2000-йилларда Президент девонида катта маслаҳатчи бўлган, 2000–2009-йилларда Олий Мажлис депутати сифатида парламент қўмиталарида, жумладан Оила ва хотин-қизлар масалалари комиссиясида фаолият юритган.

1994-йилда унга «Ўзбекистонда хизмат кўрсатган маданият ходими» унвони берилган, 2018-йилда «Меҳнат шуҳрати» ордени билан тақдирланган. 2026-йил 28-майда «Ўзбекистон халқ шоири» унвонига сазовор бўлган. Шарифа Салимова 2026-йил 5-августда Тошкентда 74 ёшида вафот этган.