Абдували Қутбиддин

Абдували Қутбиддин (асл исми Абдували Қутбиддинов) 1960-йил 20-июнда Қашқадарё вилоятининг Қарши шаҳрида туғилган. У таниқли олим, шайх Қутбиддин Муҳиддиновнинг набираси бўлиб, илм аҳли оиласида улғайган.

1978–1983-йилларда Тошкент давлат университети (ҳозирги Ўзбекистон Миллий университети) журналистика факултетида ўқиди. Кейин Самарқанддаги «Зарафшон» газетасида ишлади, 1985-йилдан Тошкентда Ғафур Ғулом номидаги Адабиёт ва санъат нашриётида муҳаррир бўлди.

Биринчи шеърий тўплами «Найсон» 1988-йилда чиқди; унга Рауф Парфи сўзбоши ёзган. Кўп ўтмай «Ҳумо» (1989) ва «Бахтли йил» (1991) тўпламлари нашр этилди. Танқидчилар уни ўзбек шеъриятидаги модернистик йўналиш вакилларидан бири сифатида кўрсатади: шеърлари ташбеҳларга бой, кўп қатламли бўлиб, ўқувчидан синчков ўқишни талаб қилади.

1990-йиллардан «Ёзувчи» нашриётида, кейинчалик Ўзбекистон миллий телерадиокомпаниясида, «Янги аср авлоди» нашриёт-матбаа марказида ва «Халқ сўзи» газетасида турли лавозимларда ишлади; ҳаётининг охиригача «Халқ сўзи»да хизмат қилди.

Кейинги китоблари — «Хаёл кечаси» (1994), «Сен ва сен учун» (1996), «Узоқдан олисга» (2007), «Бор» (2011) ва «Даъват» (2014). Мустақилликка бағишланган «Озодлик» достони ҳам унга тегишли.

Ёшлар иттифоқининг Усмон Носир мукофоти (1993), «Олтин қалам» мукофоти соҳиби, 2018-йилда «Энг улуғ, энг азиз ватан» кўрик-танлови ғолиби бўлган; «Дўстлик» ордени ва Ўзбекистонда хизмат кўрсатган журналист унвони билан тақдирланган. Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси аъзоси эди. Ижоди бир неча диссертацияда ўрганилган.

Абдували Қутбиддин 2019-йил 8-декабрда, ўн кундан ортиқ касалхонада даволангач, 59 ёшида вафот этди. 2020-йилда Ёзувчилар уюшмасининг «Ижод» жамоат фонди унинг шеърлари тўпламини «Сўз чамани» туркумида чоп этди.