Раҳимжон Отаев

Раҳимжон Отаев (Отаули тахаллуси билан ҳам танилган) 1949-йил 3-апрелда Чимкент вилоятининг Туркистон туманидаги Чипон қишлоғида, Қозоғистон ССРда туғилган; бу ҳудуд ҳозир Қозоғистоннинг Туркистон вилоятига киради. У кўп болали оилада тўққиз фарзанднинг учинчиси бўлган.

1973-йилда Тошкент давлат университетининг (ҳозирги Ўзбекистон Миллий университети) филология факултетини тамомлаган. Меҳнат фаолиятини мактаб ўқитувчиси сифатида бошлаган, сўнг Халқ таълими вазирлигида услубчи, матбуот ишлари бўйича республика идорасида маслаҳатчи муҳаррир бўлиб ишлаган; манбаларда Алишер Навоий номидаги Тил ва адабиёт институтида илмий ходимлиги ҳам қайд этилади.

1983-йилдан Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасида ишлайди: аввал танқид ва адабиётшунослик бўйича маслаҳатчи, кейин катта адабий маслаҳатчи бўлган, 1992-йилдан эса ижодий уюшманинг масъул котиби сифатида тилга олинади.

Отаули ижоди наср ва публитсистикани қамраб олади. 1983-йилда «Осмон тўла юлдузлар» фалсафий эссеси, 1991-йилда қисса ва ҳикоялар тўплами «Сурнай наволари» чиққан. Кейинроқ насрий достонлар ёзган: «Тилсим (Туркистон достони)», «Элчи (Афанди ўлмайдиган бўлди)», «Улус (Форобийнинг дўсти)» ва «Замона зайли». Матбуотда унинг кўплаб қисса, ҳикоя, бадиалари, публитсистик ва адабий-танқидий мақолалари эълон қилинган.

Отаули таржимон сифатида ҳам фаол: ўзбек тилига эронлик адиб Муҳаммад Али Жамолзоданинг «Шўробод» қиссасини ва Фозил Искандарнинг фалсафий эртагини рус тилидан, Мухтор Мағавин ва Абиш Кекилбоевнинг асарларини қозоқ тилидан, Тўлепберген Қаипбергенов ҳамда Оллоназар Абдиевнинг асарларини қорақалпоқ тилидан ўгирган.

1984-йилда «Энг жумбоқ туйғу» мақоласи учун «Шарқ юлдузи» журналининг йиллик мукофотини, 1995-йилда «Тилсим» асари учун Ёзувчилар уюшмасининг Алп Жамол мукофотини олган; 2000-йилда «Шуҳрат» медали билан тақдирланган.