Мирзо Кенжабек

Мирзо Кенжабек (асл исми Мирза Кенжабоев) 1956-йил 20-февралда Сурхондарё вилоятининг Сариосиё туманидаги Меҳнат қишлоғида туғилган. Манбаларнинг бирида туман «ҳозирги Узун тумани» деб кўрсатилади. У 1963–1973-йилларда мактабда ўқиган.

1974–1979-йилларда Тошкент давлат университетининг (ҳозирги Ўзбекистон Миллий университети) журналистика факултетида таҳсил олган. Илк шеърий тўплами «Адашган мактубларим» 1982-йилда чоп этилган; ўша йилдан Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасининг аъзоси. Кейинги китоблари — «Қуёшга қараган уй» (1983), «Муножот» (1986), «Шарқ тили» (1988), «Баҳорим еллари» (1991).

1980-йиллар охирида шоир ижодида озодлик ва она тили мавзуси кучайган: «Тил эрки — эл эрки», «Халқ номидан ёлғон сўзламанг» каби шеър ва мақолалари шу даврга мансуб. 1989-йилда давлат тили тўғрисидаги қонун лойиҳасини кўрган комиссия аъзоси бўлган; ўзининг 2019-йилда айтган эсдаликларига кўра, рус тилини миллатлараро мулоқот тили деб белгилашга комиссияда ёлғиз ўзи қарши чиққан.

Кенжабек таржимон сифатида ҳам танилган. У Ҳофиз Шерозий ва Шайх Саъдий Шерозий ғазалларини, Николас Гилен, Геворг Эмин, Якуб Колас, Шерали Лоиқ, Ўлжас Сулаймон шеърларини, Пушкиннинг «Евгений Онегин» шеърий романини ва Махтумқули «Сайланма»сини (2004) ўзбек тилига ўгирган.

Ислом ва тасаввуф адабиёти шоир ижодининг иккинчи йирик йўналишидир. У Фаридуддин Атторнинг «Тазкират ул-авлиё» асарини (1997), Усмон Ўшийнинг «Омолий» манзумасини (1999) ва Имом Термизийнинг «Сунани Термизий» тўпламини (биринчи нашри 1999) ўзбекчага таржима қилган; 1998–2001-йиллар оралиғида Имом Бухорий номидаги Тошкент ислом институтида ўқиган. Термиз алломалари ҳақидаги «Термиз тазкираси» китоби 2001-йилда нашр этилган.

2024-йилда Ўзбекистон Ислом сивилизацияси маркази унинг «Анварул-Қуръон: Файзул-Фурқон» номли таржимасини чоп этди. Бу — Қуръон маъноларининг ўзбек тилидаги эттинчи тўлиқ таржимаси сифатида эълон қилинган ва профессор Ҳасан Таҳсиннинг таржимаси ҳамда шарҳларига таянган нашр.