Охунжон Ҳакимов

Охунжон Ҳакимов 1934-йил 20-февралда Фарғона водийсидаги Лоғон қишлоғида туғилган. Фарғона давлат педагогика институтини тамомлаган.

«Коммуна» вилоят газетасида (кейинчалик «Фарғона ҳақиқати»), «Совет Ўзбекистони» (ҳозирги «Ўзбекистон овози») республика газетасида ва «Меҳнат ва турмуш» журналида ишлаган. Дастлабки асарларини 1950-йиллар охирида эълон қилган ва шундан бери шеърлари республика ҳамда вилоят матбуотида мунтазам чоп этилган.

Меросининг асосини лирика ташкил этади: йигирмадан ортиқ шеърий тўплам, жумладан «Достонлар» (1970), «Қўлларим кўксимда» (1976), «Тафаккур боқий» (1982), «Ватан қасидаси» (1984), «Ўшал кун келур» (1990), «Кўзларингни ўзи қаро» (1992), «Қизлар хаёл сурсалар» (1995), «Муҳаббатни кўзлардан изланг» (1996), «Малаклар сурати» (2004) ва «Дунё, дунё…» (2005). «Қўлларим кўксимда», «Тафаккур боқий», «Ўшал кун келур» достонлари китобхонлар томонидан илиқ кутиб олинган.

Ҳакимов шеърлардан ташқари наср ҳам ёзган — «Баҳор ҳиди» (1971) ва «Бургут ҳамласи» (1972) — ҳамда водийдаги аския ва қизиқчилик анъанасини давом эттирувчи ҳажвий ҳикоялар яратган: «Яшасин, довдирлар», «Қатиқхўр», «Хотинимнинг муовини» ва бошқалар. «Қўш кабутарлар» (2001), «Бақироқ туянинг тушлари» (2003) ва «Бу чоллар ёмон чоллар» (2004) песалари республика театрлари саҳнасида қўйилган.

1998-йилда Ҳакимов «Эл-юрт ҳурмати» ордени билан мукофотланган, 2006-йилда унга «Ўзбекистон халқ шоири» унвони берилган. У узоқ давом этган касалликдан сўнг 2020-йил 26-мартда 86 ёшида вафот этган.