Рубен Сафаров

Рубен Акопович Сафаров 1930-йил 16-ноябрда Андижонда туғилган. Ҳуқуқшунослик маълумотини Москвада, университетнинг юридик факултетида олган ва 1953-йилда тамомлаган; меҳнат фаолиятини Андижон вилояти адлия бошқармасида тафтишчи бўлиб бошлаган.

Унинг асосий касби журналистика бўлди. 1953-йилдан Сафаров вилоят «Андижонская правда» газетасида ишлади: адабий ходим ва бўлим мудиридан бош муҳаррир ўринбосаригача кўтарилиб, 1964–1972-йилларда бош муҳаррир бўлди. 1963-йилда номзодлик диссертациясини ҳимоя қилди, 1971-йилда Меҳнат Қизил Байроқ ордени билан мукофотланди.

1972–1979-йилларда Ўзбекистон Компартияси Марказий Қўмитаси тарғибот ва агитация бўлими мудирининг ўринбосари, сўнг 1988-йилгача Матбуот давлат қўмитаси раисининг биринчи ўринбосари лавозимларида ишлади. Шу йилларда докторлик диссертациясини ҳимоя қилди (1982) ва профессор унвонини олди (1983).

1988–1996-йилларда Сафаров рус тилидаги «Правда Востока» газетаси таҳририятини бошқарди. Шу билан бирга матбуот тарихи ва назарияси билан шуғулланди: Ўзбекистон матбуоти ва оммавий ахборот воситаларига партиявий раҳбарлик мавзуларига 1973 ва 1979-йилларда чиққан китоблари бағишланган.

У наср ҳам ёзган. «Қўрқмас Шарафат» қиссаси ва бошқа ҳужжатли асарларида ҳақиқий инсонлар тақдирига мурожаат қилган, ҳунарманд уста Ширин Муродов ҳақидаги «Усто ва амир» (1985) ҳамда «Устоз тақдири» (1987) романлари унинг энг танилган адабий ишлари бўлди.

2000-йил 19-майда Рубен Сафаров Ўзбекистон Фанлар академиясининг ҳақиқий аъзоси этиб сайланди. У маданият ходими сифатида хизмат кўрсатган унвонга (1980-йилда — Ўзбекистон ССР) эга бўлган ва «Шуҳрат» медали билан тақдирланган. Рубен Сафаров 2016-йил 5-июлда Тошкентда вафот этди.