Барот Бойқобилов

Барот Тиллаевич Бойқобилов 1937-йил 14-мартда Самарқанд вилоятининг Ургут туманидаги Кенагас қишлоғида туғилган. 1962-йилда Самарқанд давлат университетининг филология факултетини тугатган.

Меҳнат йўлини нашриёт ва матбуотда бошлаган: 1962–1963-йилларда Ўзбекистон давлат бадиий адабиёт нашриётида, 1963–1968-йилларда ёшлар газетасида, 1968–1974-йилларда болалар адабиёти нашриётида муҳаррир, бўлим мудири ва бош муҳаррир ўринбосари бўлиб ишлаган. 1974–1990-йилларда партия ва ҳукумат идораларида хизмат қилган, 1991-йилдан «Мулоқот» журналининг бош муҳаррири бўлган.

Биринчи шеърлар тўплами «Самарқанд сатрлари» 1962-йилда чоп этилган. Ундан кейин «Висол» (1965), «Сени излайман» (1968), «Самарқанд ушшоғи» (1969), «Афросиёб» (1970), «Ким сокин яшайди Ўзбекистонда» (1990) каби тўпламлар ҳамда бир нечта достонлар нашр этилган. «Кун ва тун» (1968) шеърий қиссасида Бобурнинг бадиий образи ўзбек адабиётида илк бор яратилган.

Бойқобилов ўзбек шеъриятида сонет жанрининг ривожига катта ҳисса қўшган, Петрарка, Шекспир, Неруда ва Расул Ҳамзатов сонетларини ўзбек тилига таржима қилган.

Ижодининг катта қисми Алишер Навоий ҳаёти ва меросига бағишланган: «Шукуҳли карвон» (1981), «Нотинч Хуросон» (1985), «Сокин Хуросон» ва «Қонли Хуросон» (иккаласи 1992) достонлари, «Ҳайрат ул-аброр» (1997) шеърий романи ёзилган. Кейинчалик шулар асосида беш достондан иборат «Янги ҳамса» (1998) ва «Ўзбекнома» (1999) шеърий романи пайдо бўлган.

1994-йилда Алишер Навоий номидаги Ўзбекистон Республикаси Давлат мукофотига сазовор бўлган, 1997-йилда унга «Ўзбекистон халқ шоири» унвони берилган. Барот Бойқобилов 2006-йилда вафот этган.