Гулчеҳра Жўраева

Гулчеҳра Жўраева 1937-йил 1-февралда Бухоро вилояти Шофиркон туманидаги Дўрмон қишлоғида зиёли оилада туғилган. 1954-йилда Бухоро шаҳрида ўрта мактабни тугатиб, Тошкентга кетган ва Ўрта Осиё давлат университети (кейинчалик Тошкент давлат университети, ҳозирги Ўзбекистон Миллий университети) журналистика бўлимида ўқиган; 1959-йилда ўқишни битирган.

Меҳнат фаолиятини газетада бошлаган. «Ўзбекистон маданияти» газетасида ўн йилдан ортиқ ишлаган, кейин «Ёшлик» журналида (1982), Ўзбекистон хотин-қизлар қўмитасида (1991) фаолият юритган. 1996–1997-йилларда Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасида адабий маслаҳатчи бўлган.

Ижоди 1950-йилларда бошланган: илк шеъри 1954-йилда эълон қилинган, 1961-йилда «Бахтим борки…» номли биринчи шеърий китоби чиққан. Кейинги йилларда «Боғимда баҳор» (1968), «Гул шайдоси» (1969), «Ҳаяжон» (1971), «Умр — дарё» (1974), «Салом, дўстлар» (1975), «Энг яқин юлдуз» (1979), «Достонлар» (1981), «Иқбол» (1983), «Меҳрим сизники» (1984) каби тўпламлари нашр этилган.

Шоира насрда ҳам қалам тебратган: «Чавандоз», «Имтиҳон», «Зуҳро юлдузи» қиссалари унинг қаламига мансуб. 1987-йилда шеър ва қиссалардан иборат «Гулшанаро» тўплами босилган. Мустақиллик йилларида «Йилларим — йўлларим» (2000), «Сени севаман, ҳаёт» китоблари ва «Сайланма» (2009) чоп этилган; жами йигирмадан ортиқ шеър ва қиссалар тўплами ўқувчиларга етиб борган.

1992-йилда Гулчеҳра Жўраевага «Ўзбекистонда хизмат кўрсатган маданият ходими» унвони берилган; у «Меҳнат шуҳрати» ордени билан ҳам тақдирланган.