Мирмуҳсин

Мирмуҳсин (асл исми Мирмуҳсин Мирсаидов) 1921-йил 3-майда Тошкентда, камбағал кулол оиласида туғилган. Низомий номидаги Тошкент педагогика институтининг филология факултетини 1941-йилда тамомлаган. Меҳнат фаолиятини мактабда ўзбек тили ва адабиёти ўқитувчиси сифатида бошлаган, сўнг газета ва журнал таҳририятларида ҳамда Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасида ишлаган.

Шеър ёзишга 1936-йилдан киришган, илк китоблари — «Ватан» ва «Эр юрак» тўпламлари 1942-йилда чиққан. Урушдан кейинги йилларда пахтакорлар меҳнатига бағишланган «Уста Ғиёс» (1947) ва «Яшил қишлоқ» (1948) достонларини яратган; кейинроқ «Қадрдонлар» ва «Широқ» достонлари, «Зиёд ва Адиба» шеърий романи нашр этилган.

Кейинги ўн йилликларда насрга кўпроқ эътибор берган. Замонавий ҳаёт ҳақидаги «Чиниқиш» (1964), ишчилар авлоди тасвирланган «Дегрез ўғли» (1972), «Чотқол йўлбарси» (1977) романларини, шунингдек тарихий «Меъмор» (1974) ва «Темур Малик» (1985) асарларини ёзган. Болалар учун ўндан ортиқ китоб чоп эттирган, А. Пушкин, Т. Шевченко, В. Маяковский каби шоирларнинг шеърларини ўзбек тилига ўгирган.

1950–1960-йилларда ва 1971-йилдан бошлаб «Шарқ юлдузи» журналининг бош муҳаррири бўлган; манбаларга кўра, бу журналда жами тахминан йигирма йил, «Муштум» ҳажвий журналида эса ўн йилча раҳбарлик қилган. «Гулистон» журнали билан ҳам ҳамкорлик қилган.

1968-йилда Ўзбекистон ССРда хизмат кўрсатган маданият ходими унвонини олган, 1974-йилда Ҳамза номидаги Ўзбекистон ССР Давлат мукофотига сазовор бўлган, 1981-йилда унга Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси унвони берилган. 1998-йилда «Эл-юрт ҳурмати» ордени билан тақдирланган.

Мустақиллик йилларида ҳам ижод қилган: «Илон ўчи» (1995) ва «Турон маликаси» (1998) романлари шу даврда ёзилган. Уч жилдлик (1971–1973) ва тўрт жилдлик (1981–1984) асарлар тўплами нашр этилган. Мирмуҳсин 2005-йил 3-февралда Тошкентда вафот этган.