Абдулла Қаҳҳор
Ўзбек ёзувчиси, драматург ва таржимон, Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси, ҳикоя устаси, «Сароб» романи, «Синчалак» ва «Ўтмишдан эртаклар» қиссалари ҳамда «Ўғри» ҳикоясининг муаллифи.
Биография
Абдулла Қаҳҳор 1907-йил 17-сентябрда Қўқонда темирчи Абдуқаҳҳор Жалилов ва Роҳат оиласида туғилган (айрим манбалар туғилган жойи сифатида ҳозирги Тожикистондаги Аштни кўрсатади). Отаси касбидан топган даромади рўзғорга етмагани учун иш излаб Қўқон атрофидаги қишлоқларни кезган, шу боис бола Яйпан, Бувайда, Оққўрғон каби қишлоқларда улғайган. Дастлаб Оққўрғондаги усули савтия мактабида, оила Қўқонга кўчгач шаҳарнинг янги мактабларида, сўнг Қўқон педагогика билим юртида ўқиган.
Биринчи шеъри — «Ой куйганда» — 1924-йилда «Муштум» журналида Норин шилпиқ тахаллуси билан босилган; кейинги ҳажвий шеър ва ҳикояларини у Гулёр, Ниш, Эркабой каби тахаллуслар билан эълон қилган. Билим юртидан кейин Қўқон шаҳар комсомол қўмитасида ишлаган, 1925-йилда Тошкентга келиб «Қизил Ўзбекистон» газетасида меҳнаткашлар мактублари саҳифасини юритган ва Ўрта Осиё давлат университетининг ишчилар факултетида ўқиган. 1929-йилда Қўқонда ўқитувчилар курсида дарс берган ва «Янги Фарғона» газетасида ишлаган, 1930–1934-йилларда эса Ўрта Осиё давлат университетининг педагогика факултетида таҳсил олган.
«Бошсиз одам» (1929) ҳикоясидан сўнг Қаҳҳор асосан насрга ўтган: «Қишлоқ ҳукм остида» (1932) қиссаси, «Олам яшаради» номли биринчи ҳикоялар тўплами ва 1920-йиллар охиридаги ўзбек зиёлиси Саидий тақдири ҳақидаги «Сароб» (1935) романи чиққан. 1930-йилларнинг ўрталарида «Ўғри», «Бемор», «Анор», «Миллатчилар», «Адабиёт муаллими» каби ҳикояларини ёзган. Адибнинг ўзи Чехов асарларини ўқиш унга болалигида кўрган-кечирганларига янги кўз билан қарашга ёрдам берганини айтган; уни кўпинча «ўзбек Чехови» деб аташади. 1934–1938-йилларда «Совет адабиёти» (ҳозирги «Шарқ юлдузи») журналида масъул котиб, 1938–1939-йилларда Ҳамза номидаги театрда адабий қисм мудири бўлган, сўнг узоқ йиллар Ўзбекистон давлат нашриётида муҳаррир ва таржимон бўлиб ишлаган.
Уруш йилларида «Асрор бобо», «Дардақдан чиққан қаҳрамон», «Кампирлар сим қоқди» ҳикоялари ва «Олтин юлдуз» қиссасида фронт ва фронт орти одамлари ҳақида ёзган. Урушдан кейин жамоалаштириш даврига бағишланган «Қўшчинор чироқлари» (1951) романи чиққан. Мирзачўл ерларини ўзлаштириш мавзусидаги «Шоҳи сўзана» («Янги ер», 1950) комедияси 1952-йилда Сталин мукофотига сазовор бўлган ва кўплаб саҳналарда қўйилган. Кейинчалик «Оғриқ тишлар» (1954), «Тобутдан товуш» (1962), «Аяжонларим» (1967) комедияларини ёзган. 1952-йилда партияга кирган, 1954–1956-йилларда Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси бошқарувининг раиси бўлган, 1955-йилда Ўзбекистон ССР Олий Кенгашига депутат этиб сайланган.
Сўнгги ўн йилликда ёзувчининг энг машҳур қиссалари яратилган: колхоз раиси Қаландаровнинг ўзбошимчалигига қарши чиққан ёш партком котиби Саида ҳақидаги «Синчалак» (1958; 1961-йилда Латиф Файзиев экранлаштирган), болалик хотиралари асосидаги автобиографик «Ўтмишдан эртаклар» (1965) ва «Муҳаббат» (1968). «Ўтмишдан эртаклар» учун у 1966-йилда Ҳамза номидаги Ўзбекистон ССР Давлат мукофотини олган, қиссани рус тилига Константин Симонов ва Камрон Ҳакимов таржима қилган. 1959-йилда Сталин даври қатағонлари ҳақидаги «Зилзила» қиссасини бошлаган, аммо уни тугата олмаган; сақланиб қолган боблари 1987-йилда «Шарқ юлдузи»да эълон қилинган.
Қаҳҳор ўзбек тилига Пушкиннинг «Капитан қизи», Гоголнинг «Ревизор» ва «Уйланиш» асарларини, Горкийнинг «Менинг университетларим», Серафимовичнинг «Темир оқим» романларини, Чехов ҳикояларини ўгирган; Толстойнинг «Уруш ва тинчлик» романини рафиқаси, таржимон Кибриё Қаҳҳорова билан бирга таржима қилган. Унинг асарлари рус ва бошқа кўплаб тилларга таржима қилинган.
1967-йилда, 60 ёшида, Абдулла Қаҳҳорга Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси унвони берилган. Узоқ йиллик хасталик туфайли даволаниш учун Москвага борган ва ўша ерда 1968-йил 25-майда вафот этган; Тошкентдаги Чиғатой қабристонига дафн қилинган. 2000-йилда вафотидан кейин «Буюк хизматлари учун» ордени билан тақдирланган. Адиб 1958–1968-йилларда яшаган Тошкентдаги уйда, Кибриё Қаҳҳорованинг ташаббуси билан, 1987-йил 6-майда уй-музейи очилган. Тошкент ва Қўқондаги кўчалар унинг номи билан аталади; 2007-йилда таваллудининг 100 йиллиги кенг нишонланган ва унга бағишланган почта маркалари чиқарилган.
Таълим
- Ўзбекистон Миллий университетиОлийгоҳ · Тошкент · 1926–1934 · Ишчилар факултети, сўнг педагогика факултети (Ўрта Осиё давлат университети)
- Қўқон педагогика билим юртиКоллеж, техникум · Қўқон
Карьера
- «Қизил Ўзбекистон» газетасиМеҳнаткашлар мактублари саҳифаси муҳаррири · Тошкент · 1925–…
- «Шарқ юлдузи» журналиМасъул котиб (журнал «Совет адабиёти» номи билан чиққан йилларда) · Тошкент · 1934–1938
- Ўзбекистон давлат нашриётиМуҳаррир ва таржимон · Тошкент · 1939–…
- Ўзбекистон ССР Олий КенгашиДепутат · Тошкент · 1955–1959
- Ўзбек Миллий академик драма театриАдабий қисм мудири · Тошкент · 1938–1939
Мукофотлар
«Буюк хизматлари учун» ордени2000, вафотидан кейин · Ўзбекистон- Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси1967 · Ўзбекистон ССР
Ҳамза номидаги Ўзбекистон ССР Давлат мукофоти1966 · Ўзбекистон ССР
Меҳнат Қизил Байроқ ордени1951 · СССР
Меҳнат Қизил Байроқ ордени1957 · СССР
Меҳнат Қизил Байроқ ордени1967 · СССР
«Ҳурмат белгиси» ордени1939 · СССР
Сталин мукофоти1952 · СССР
Ҳаёт йўли
- 1924Илк шеър
«Ой куйганда» шеъри «Муштум» журналида Норин шилпиқ тахаллуси билан босилган.
- 1925–1928Тошкентда
«Қизил Ўзбекистон» газетасида ишлаган ва Ўрта Осиё давлат университетининг ишчилар факултетида ўқиган.
- 1929Насрга ўтиш
«Бошсиз одам» ҳикояси чиққан; Қўқонда ўқитувчилар курсида дарс берган ва «Янги Фарғона» газетасида ишлаган.
- 1930–1934Университетда
Ўрта Осиё давлат университетининг педагогика факултетида ўқиган.
- 1934–1939Журнал ва театрда
«Совет адабиёти» журналида масъул котиб, 1938–1939-йилларда Ҳамза номидаги театрнинг адабий қисм мудири.
- 1935«Сароб»
Биринчи романи нашр этилган.
- 1951–1952«Қўшчинор чироқлари» ва Сталин мукофоти
Роман чиққан; «Шоҳи сўзана» комедияси Сталин мукофотига сазовор бўлган.
- 1954–1956Ёзувчилар уюшмаси раиси
Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси бошқарувига раҳбарлик қилган; 1955-йилда Ўзбекистон ССР Олий Кенгашига депутат этиб сайланган.
- 1958«Синчалак»
Қисса чиққан, 1961-йилда экранлаштирилган.
- 1965–1966«Ўтмишдан эртаклар»
Автобиографик қисса нашр этилган ва Ҳамза номидаги Давлат мукофотига сазовор бўлган.
- 1967Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси
60 ёшида фахрий унвон берилган.
- 1968Вафоти
25-майда Москвада вафот этган, Тошкентдаги Чиғатой қабристонига дафн қилинган.
Асарлар
- «Сароб» (1935)Роман
1920-йиллар охиридаги ўзбек зиёлиси Саидий тақдири ҳақидаги биринчи романи.
- «Ўғри» (1936)Ҳикоя
Ҳўкизи ўғирланган камбағал Қобил бобо ҳақида; адибнинг энг машҳур ҳикояларидан.
- «Бемор» (1936)Ҳикоя
Оғир касал хотинига даво топа олмаган камбағал Сотиболди ҳақидаги ҳикоя.
- «Шоҳи сўзана» (1950)Комедия
«Янги ер» номи билан ҳам танилган; Мирзачўл ерларини ўзлаштириш мавзусида. 1952-йилда Сталин мукофоти берилган.
- «Қўшчинор чироқлари» (1951)Роман
Жамоалаштириш даври воқеалари ҳақида; дастлабки варианти «Қўшчинор» номи билан ёзилган.
- «Синчалак» (1958)Қисса
Ўзбошимча колхоз раисига қарши чиққан ёш партком котиби Саида ҳақида; 1961-йилда экранлаштирилган.
- «Тобутдан товуш» (1962)Комедия
Даврнинг иллатларини фош этган ҳажвий песа.
- «Ўтмишдан эртаклар» (1965)Автобиографик қисса
Болалик хотиралари асосида; 1966-йилда Ҳамза номидаги Давлат мукофоти берилган, рус тилига Константин Симонов ва Камрон Ҳакимов таржима қилган.
- «Муҳаббат» (1968)Қисса
Ёшлар ҳаёти ҳақидаги, адиб тугатган сўнгги қисса.
- «Зилзила»Тугалланмаган қисса
Сталин даври қатағонлари ҳақида; 1959-йилда бошланган, сақланиб қолган боблари 1987-йилда эълон қилинган.
- Толстойнинг «Уруш ва тинчлик» таржимасиТаржима
Романни рафиқаси Кибриё Қаҳҳорова билан бирга ўзбек тилига ўгирган.
Мерос
Абдулла Қаҳҳор ўзбек адабиётида ҳикоя жанрининг устаси сифатида қадрланади: ихчам, ортиқча безаксиз тили ва ҳажвига кўра уни «ўзбек Чехови» деб аташади. У Ўткир Ҳошимов, Эркин Воҳидов, Абдулла Орипов каби кейинги авлод адибларига таъсир кўрсатган, Саид Аҳмад умрининг охиригача ўзини унинг шогирди санаган. Рус классикасидан қилган таржималари, жумладан «Уруш ва тинчлик», ўзбек таржимачилигининг муҳим намуналари ҳисобланади. Тошкентда уй-музейи ишлайди, Тошкент ва Қўқондаги кўчалар унинг номи билан аталади.
Давр: XX аср ўрталари ўзбек совет адабиёти- «Шоҳи сўзана» комедияси Сталин мукофотига сазовор бўлган (1952)
- «Синчалак» қиссаси экранлаштирилган (1961)
- Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси унвони берилган (1967)
- Тошкентда Абдулла Қаҳҳор уй-музейи очилган, «Зилзила» боблари эълон қилинган (1987)
- Вафотидан кейин «Буюк хизматлари учун» ордени билан тақдирланган (2000)
- Таваллудининг 100 йиллиги нишонланган, почта маркалари чиқарилган (2007)
