Асосий қисмга ўтиш

Абдулла Қаҳҳор

Ўзбек ёзувчиси, драматург ва таржимон, Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси, ҳикоя устаси, «Сароб» романи, «Синчалак» ва «Ўтмишдан эртаклар» қиссалари ҳамда «Ўғри» ҳикоясининг муаллифи.

Фаолият:
Ёзувчи, Носир, Драматург
Ҳақиқий исми:
Абдулла Қаҳҳоров
Саҳна номи:
Норин шилпиқ
Туғилган:
17 сентабр 1907(60 ёш) ♍ — 25 май 1968
Туғилган жой:
Қўқон, Фарғона
Отаси:
Абдуқаҳҳор Жалилов
Онаси:
Роҳат
Турмуш ўртоғи:
Кибриё Қаҳҳорова
  • «Буюк хизматлари учун» ордени
  • Ҳамза номидаги Ўзбекистон ССР Давлат мукофоти
  • Меҳнат Қизил Байроқ ордени
  • Меҳнат Қизил Байроқ ордени
  • Меҳнат Қизил Байроқ ордени
  • «Ҳурмат белгиси» ордени
  • Сталин мукофоти

Биография

Абдулла Қаҳҳор 1907-йил 17-сентябрда Қўқонда темирчи Абдуқаҳҳор Жалилов ва Роҳат оиласида туғилган (айрим манбалар туғилган жойи сифатида ҳозирги Тожикистондаги Аштни кўрсатади). Отаси касбидан топган даромади рўзғорга етмагани учун иш излаб Қўқон атрофидаги қишлоқларни кезган, шу боис бола Яйпан, Бувайда, Оққўрғон каби қишлоқларда улғайган. Дастлаб Оққўрғондаги усули савтия мактабида, оила Қўқонга кўчгач шаҳарнинг янги мактабларида, сўнг Қўқон педагогика билим юртида ўқиган.

Биринчи шеъри — «Ой куйганда» — 1924-йилда «Муштум» журналида Норин шилпиқ тахаллуси билан босилган; кейинги ҳажвий шеър ва ҳикояларини у Гулёр, Ниш, Эркабой каби тахаллуслар билан эълон қилган. Билим юртидан кейин Қўқон шаҳар комсомол қўмитасида ишлаган, 1925-йилда Тошкентга келиб «Қизил Ўзбекистон» газетасида меҳнаткашлар мактублари саҳифасини юритган ва Ўрта Осиё давлат университетининг ишчилар факултетида ўқиган. 1929-йилда Қўқонда ўқитувчилар курсида дарс берган ва «Янги Фарғона» газетасида ишлаган, 1930–1934-йилларда эса Ўрта Осиё давлат университетининг педагогика факултетида таҳсил олган.

«Бошсиз одам» (1929) ҳикоясидан сўнг Қаҳҳор асосан насрга ўтган: «Қишлоқ ҳукм остида» (1932) қиссаси, «Олам яшаради» номли биринчи ҳикоялар тўплами ва 1920-йиллар охиридаги ўзбек зиёлиси Саидий тақдири ҳақидаги «Сароб» (1935) романи чиққан. 1930-йилларнинг ўрталарида «Ўғри», «Бемор», «Анор», «Миллатчилар», «Адабиёт муаллими» каби ҳикояларини ёзган. Адибнинг ўзи Чехов асарларини ўқиш унга болалигида кўрган-кечирганларига янги кўз билан қарашга ёрдам берганини айтган; уни кўпинча «ўзбек Чехови» деб аташади. 1934–1938-йилларда «Совет адабиёти» (ҳозирги «Шарқ юлдузи») журналида масъул котиб, 1938–1939-йилларда Ҳамза номидаги театрда адабий қисм мудири бўлган, сўнг узоқ йиллар Ўзбекистон давлат нашриётида муҳаррир ва таржимон бўлиб ишлаган.

Уруш йилларида «Асрор бобо», «Дардақдан чиққан қаҳрамон», «Кампирлар сим қоқди» ҳикоялари ва «Олтин юлдуз» қиссасида фронт ва фронт орти одамлари ҳақида ёзган. Урушдан кейин жамоалаштириш даврига бағишланган «Қўшчинор чироқлари» (1951) романи чиққан. Мирзачўл ерларини ўзлаштириш мавзусидаги «Шоҳи сўзана» («Янги ер», 1950) комедияси 1952-йилда Сталин мукофотига сазовор бўлган ва кўплаб саҳналарда қўйилган. Кейинчалик «Оғриқ тишлар» (1954), «Тобутдан товуш» (1962), «Аяжонларим» (1967) комедияларини ёзган. 1952-йилда партияга кирган, 1954–1956-йилларда Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси бошқарувининг раиси бўлган, 1955-йилда Ўзбекистон ССР Олий Кенгашига депутат этиб сайланган.

Сўнгги ўн йилликда ёзувчининг энг машҳур қиссалари яратилган: колхоз раиси Қаландаровнинг ўзбошимчалигига қарши чиққан ёш партком котиби Саида ҳақидаги «Синчалак» (1958; 1961-йилда Латиф Файзиев экранлаштирган), болалик хотиралари асосидаги автобиографик «Ўтмишдан эртаклар» (1965) ва «Муҳаббат» (1968). «Ўтмишдан эртаклар» учун у 1966-йилда Ҳамза номидаги Ўзбекистон ССР Давлат мукофотини олган, қиссани рус тилига Константин Симонов ва Камрон Ҳакимов таржима қилган. 1959-йилда Сталин даври қатағонлари ҳақидаги «Зилзила» қиссасини бошлаган, аммо уни тугата олмаган; сақланиб қолган боблари 1987-йилда «Шарқ юлдузи»да эълон қилинган.

Қаҳҳор ўзбек тилига Пушкиннинг «Капитан қизи», Гоголнинг «Ревизор» ва «Уйланиш» асарларини, Горкийнинг «Менинг университетларим», Серафимовичнинг «Темир оқим» романларини, Чехов ҳикояларини ўгирган; Толстойнинг «Уруш ва тинчлик» романини рафиқаси, таржимон Кибриё Қаҳҳорова билан бирга таржима қилган. Унинг асарлари рус ва бошқа кўплаб тилларга таржима қилинган.

1967-йилда, 60 ёшида, Абдулла Қаҳҳорга Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси унвони берилган. Узоқ йиллик хасталик туфайли даволаниш учун Москвага борган ва ўша ерда 1968-йил 25-майда вафот этган; Тошкентдаги Чиғатой қабристонига дафн қилинган. 2000-йилда вафотидан кейин «Буюк хизматлари учун» ордени билан тақдирланган. Адиб 1958–1968-йилларда яшаган Тошкентдаги уйда, Кибриё Қаҳҳорованинг ташаббуси билан, 1987-йил 6-майда уй-музейи очилган. Тошкент ва Қўқондаги кўчалар унинг номи билан аталади; 2007-йилда таваллудининг 100 йиллиги кенг нишонланган ва унга бағишланган почта маркалари чиқарилган.

Таълим

Карьера

Мукофотлар

Ҳаёт йўли

  1. 1924
    Илк шеър

    «Ой куйганда» шеъри «Муштум» журналида Норин шилпиқ тахаллуси билан босилган.

  2. 1925–1928
    Тошкентда

    «Қизил Ўзбекистон» газетасида ишлаган ва Ўрта Осиё давлат университетининг ишчилар факултетида ўқиган.

  3. 1929
    Насрга ўтиш

    «Бошсиз одам» ҳикояси чиққан; Қўқонда ўқитувчилар курсида дарс берган ва «Янги Фарғона» газетасида ишлаган.

  4. 1930–1934
    Университетда

    Ўрта Осиё давлат университетининг педагогика факултетида ўқиган.

  5. 1934–1939
    Журнал ва театрда

    «Совет адабиёти» журналида масъул котиб, 1938–1939-йилларда Ҳамза номидаги театрнинг адабий қисм мудири.

  6. 1935
    «Сароб»

    Биринчи романи нашр этилган.

  7. 1951–1952
    «Қўшчинор чироқлари» ва Сталин мукофоти

    Роман чиққан; «Шоҳи сўзана» комедияси Сталин мукофотига сазовор бўлган.

  8. 1954–1956
    Ёзувчилар уюшмаси раиси

    Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси бошқарувига раҳбарлик қилган; 1955-йилда Ўзбекистон ССР Олий Кенгашига депутат этиб сайланган.

  9. 1958
    «Синчалак»

    Қисса чиққан, 1961-йилда экранлаштирилган.

  10. 1965–1966
    «Ўтмишдан эртаклар»

    Автобиографик қисса нашр этилган ва Ҳамза номидаги Давлат мукофотига сазовор бўлган.

  11. 1967
    Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси

    60 ёшида фахрий унвон берилган.

  12. 1968
    Вафоти

    25-майда Москвада вафот этган, Тошкентдаги Чиғатой қабристонига дафн қилинган.

Асарлар

  • «Сароб» (1935)
    Роман

    1920-йиллар охиридаги ўзбек зиёлиси Саидий тақдири ҳақидаги биринчи романи.

  • «Ўғри» (1936)
    Ҳикоя

    Ҳўкизи ўғирланган камбағал Қобил бобо ҳақида; адибнинг энг машҳур ҳикояларидан.

  • «Бемор» (1936)
    Ҳикоя

    Оғир касал хотинига даво топа олмаган камбағал Сотиболди ҳақидаги ҳикоя.

  • «Шоҳи сўзана» (1950)
    Комедия

    «Янги ер» номи билан ҳам танилган; Мирзачўл ерларини ўзлаштириш мавзусида. 1952-йилда Сталин мукофоти берилган.

  • «Қўшчинор чироқлари» (1951)
    Роман

    Жамоалаштириш даври воқеалари ҳақида; дастлабки варианти «Қўшчинор» номи билан ёзилган.

  • «Синчалак» (1958)
    Қисса

    Ўзбошимча колхоз раисига қарши чиққан ёш партком котиби Саида ҳақида; 1961-йилда экранлаштирилган.

  • «Тобутдан товуш» (1962)
    Комедия

    Даврнинг иллатларини фош этган ҳажвий песа.

  • «Ўтмишдан эртаклар» (1965)
    Автобиографик қисса

    Болалик хотиралари асосида; 1966-йилда Ҳамза номидаги Давлат мукофоти берилган, рус тилига Константин Симонов ва Камрон Ҳакимов таржима қилган.

  • «Муҳаббат» (1968)
    Қисса

    Ёшлар ҳаёти ҳақидаги, адиб тугатган сўнгги қисса.

  • «Зилзила»
    Тугалланмаган қисса

    Сталин даври қатағонлари ҳақида; 1959-йилда бошланган, сақланиб қолган боблари 1987-йилда эълон қилинган.

  • Толстойнинг «Уруш ва тинчлик» таржимаси
    Таржима

    Романни рафиқаси Кибриё Қаҳҳорова билан бирга ўзбек тилига ўгирган.

Мерос

Абдулла Қаҳҳор ўзбек адабиётида ҳикоя жанрининг устаси сифатида қадрланади: ихчам, ортиқча безаксиз тили ва ҳажвига кўра уни «ўзбек Чехови» деб аташади. У Ўткир Ҳошимов, Эркин Воҳидов, Абдулла Орипов каби кейинги авлод адибларига таъсир кўрсатган, Саид Аҳмад умрининг охиригача ўзини унинг шогирди санаган. Рус классикасидан қилган таржималари, жумладан «Уруш ва тинчлик», ўзбек таржимачилигининг муҳим намуналари ҳисобланади. Тошкентда уй-музейи ишлайди, Тошкент ва Қўқондаги кўчалар унинг номи билан аталади.

Давр: XX аср ўрталари ўзбек совет адабиёти
  • «Шоҳи сўзана» комедияси Сталин мукофотига сазовор бўлган (1952)
  • «Синчалак» қиссаси экранлаштирилган (1961)
  • Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси унвони берилган (1967)
  • Тошкентда Абдулла Қаҳҳор уй-музейи очилган, «Зилзила» боблари эълон қилинган (1987)
  • Вафотидан кейин «Буюк хизматлари учун» ордени билан тақдирланган (2000)
  • Таваллудининг 100 йиллиги нишонланган, почта маркалари чиқарилган (2007)