Комил Яшин

Комил Яшин (асл исми Комил Нўмонов) 1909-йил 25-декабрда Андижонда туғилган. 1921–1925-йилларда рус мактабида ўқиган, 1925-йилда Ленинград ўрмон институтига кирган, аммо касаллик сабаб 1928-йилда Андижонга қайтган ва 1930-йилгача мактабда адабиёт ҳамда физикадан дарс берган.

1930–1936-йилларда Андижон вилоят театри, сўнг Ўзбек давлат мусиқали театрида адабий қисм мудири бўлган. Шу йилларда «Ўртоқлар», «Ёндирамиз», «Номус ва муҳаббат» песаларини ва «Гулсара» мусиқали драмасини (Музаффар Муҳамедов билан ҳамкорликда) ёзган; «Бўрон» (1939) ва «Улуғ канал» (1940) операларининг либреттоси ҳам унга тегишли. «Гулсара» учун 1951-йилда Сталин мукофотининг 3-даражаси берилган.

Уруш йилларида «Ўлим босқинчиларга», «Даврон ота», «Офтобхон», «Фарҳод ва Ширин», кейинроқ «Генерал Раҳимов» (1949), «Равшан ва Зулхумор», «Инқилоб тонги» асарларини яратган. Ҳамза Ҳакимзода Ниёзий ижодига алоҳида эътибор берган: «Ҳамза» мусиқали драмаси (1960), икки китобли «Ҳамза» романи (1979–1980) ҳамда Ҳамза песаларининг саҳнавий таҳрирлари шу мавзуга бағишланган.

Кино учун «Асал», «Ҳамза», «Генерал Раҳимов» каби филмларга ссенарий ёзган, «Оловли йўллар» телесериалининг ссенарийси унинг «Ҳамза» романига асосланган.

1946–1949-йилларда Вазирлар Совети ҳузуридаги Санъат ишлари бош бошқармасига раҳбарлик қилган, 1958–1980-йилларда Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси раиси бўлган, 1969–1980-йилларда «Ўзбек тили ва адабиёти» журналини таҳрир қилган. 1966–1984-йилларда СССР Олий Совети депутати, 1969-йилдан Ўзбекистон ССР Фанлар академияси академиги (баъзи манбаларда — 1968-йил).

Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси (1972), Социалистик Меҳнат Қаҳрамони (1974), Ҳамза номидаги Ўзбекистон ССР Давлат мукофоти совриндори (1967), уч марта Ленин ордени соҳиби. 1997-йил 25-сентабрда Тошкентда вафот этган. Тошкент ва Андижондаги кўчалар унинг номини олган.